Liever luisteren dan lezen?

Deze blog is geschreven naar aanleiding van een podcastaflevering.
Misschien luister je liever dan dat je leest. Dat mag.
Je vindt de aflevering ‘Je hoeft jezelf niet te verbeteren, je bent al goed zoals je bent’ HIER in mijn podcast Voor contact met jezelf.

Herken jij dit ook?

Veel vrouwen die bij mij komen, doen iets zonder dat ze het zelf doorhebben.
Ze maken zichzelf kleiner op het moment dat ze gezien worden.

Een compliment over een jurk wordt weggewuifd.
Een resultaat op het werk wordt gerelativeerd.
Een opmerking als “dat heb je goed gedaan” wordt gevolgd door uitleg, verzachting of twijfel.

Niet omdat ze ondankbaar zijn.
Niet omdat ze geen trots voelen.
Maar omdat ontvangen ongemakkelijk voelt.

En misschien herken jij dat ook.

Je lacht wat ongemakkelijk.
Je slaat je armen over elkaar.
Je draait je lichaam een fractie weg.
Je hoofd begint direct te zoeken naar een reden waarom het compliment eigenlijk niet klopt.

En ondertussen trek je je een beetje terug uit jezelf.

Jezelf verbeteren klinkt positief.

Het klinkt ambitieus.
Het klinkt alsof je met jezelf bezig bent.

Maar vaak is het iets anders.

Het is een reactie op gezien worden.
Een manier om niet te veel ruimte in te nemen.
Een manier om veilig te blijven.

Want écht ontvangen betekent dat iemand je ziet.
En gezien worden is intiemer dan geven.

Veel vrouwen hebben nooit geleerd hoe dat voelt.
Ze hebben geleerd zich aan te passen.
Te zorgen.
Te dragen.
Door te gaan.

Trots zijn voelt dan niet vanzelfsprekend.
Het voelt spannend.
Alsof je iets claimt waar een ander misschien iets van kan vinden.

Dus blijf je liever bewegen.
Blijf je verbeteren.
Blijf je zoeken naar wat beter, anders of meer kan.

Zolang je hoofd blijft zoeken, trekt je lichaam zich terug.

Dat zie je letterlijk gebeuren.
In een voorovergebogen houding.
In ingehouden adem.
In spanning rond borst en schouders.

Veel vrouwen zijn vooral in hun hoofd aanwezig.
Daar is het veilig.
Daar hoef je minder te voelen.

En zo ga je soms zelfs door terwijl je lichaam allang signalen geeft.
Vermoeidheid.
Spanning.
Ziekte.

Toch wordt daar vaak nog trots aan ontleend.
“Ik ben wel gegaan.”
“Ik heb het toch gedaan.”

Maar wat zegt dat eigenlijk?

Wanneer werd over je grenzen heen gaan iets om trots op te zijn?

Je hoeft jezelf niet te verbeteren om goed genoeg te zijn.
Je bént het al.

Misschien hoeft er vandaag niets opgelost te worden.

Misschien hoef je niets te veranderen.
Misschien hoef je alleen iets minder weg te duwen.

Wat als je één compliment niet kleiner maakt?
Wat als je één moment langer blijft bij wat goed gaat?
Wat als je lichaam het even mag voelen, voordat je hoofd het overneemt?

Niet om het groter te maken.
Maar om het niet meteen kleiner te maken dan nodig.

Soms is “dank je wel” genoeg.

Voel je dat dit iets in je raakt?

weet dan dat begeleiding mogelijk is.
Je hoeft dit niet alleen te doen.

Klik hier om vrijblijvend een kennismaking in te boeken.

Niet om iets te fixen.
Maar om samen te kijken hoe jij weer ruimte kunt innemen in jezelf,
van binnenuit, in jouw tempo.

Wil je meer lezen of horen over jezelf aanpassen?

Lees dan HIER mijn blog: Je werd niet boos omdat je faalde, je was jezelf al kwijt

Of HIER de blog: Dit is niet wie je bent, dit is hoe je hebt leren overleven.

Bij beide blogs staat ook en link naar de bijpassende podcast aflevering.