Je bent de dag begonnen met een paracetamol.

Niet omdat je ziek bent. Maar omdat je gisteren ook al hoofdpijn had. En je kon beter voor zijn.

Je schouders zitten vast. Je buik is onrustig. Je slaapt maar blijft moe wakker.

En je hebt er een verklaring voor!

• De werkhouding.
• De drukke week.
• Slecht geslapen.
• Te veel koffie.

Maar wat als die verklaring klopt en tegelijk ook niet de echte reden is?

Liever luisteren dan lezen? 🎧 [Beluister aflevering 19 hier op Spotify]

Je lichaam praat al jaren

Bijna elke vrouw die bij mij binnenkomt heeft dit. Ze weet heel goed wat er speelt. Ze kan haar klachten uitleggen, benoemen, rationaliseren. Maar wat ze niet doet, is ze serieus nemen.

Want serieus nemen betekent dat je er iets mee moet doen. En dat is spannend.

De signalen die ik het vaakst hoor zijn hoofdpijn en migraine die je wegwerkt met een paracetamol en gewoon doorgaat.

Chronische vermoeidheid, ook na een nacht slapen.

Spanning in de nek en schouders, die je toeschrijft aan je bureau of je stoel.

Een onrustige, opgeblazen buik die reageert op stress.

Weinig energie voor de dingen die je normaal leuk vindt.

En het grijpen naar makkelijk eten of koffie, omdat je gewoon geen ruimte meer voelt.

Dit zijn geen losse klachten. Dit is je lichaam dat iets probeert te zeggen.

In aflevering 7 over rust en overleven had ik het al over hoe je zenuwstelsel reageert op langdurige druk. Dit sluit daar direct op aan, want je lichaam kan pas echt ontspannen als het zich veilig voelt.

De verklaring die niet klopt

Ik herken dit zelf ook.

Ik heb altijd banen gehad waarbij ik niet zomaar naar de wc kon. Militair, conducteur, ik leerde mijn lichaam af om een signaal te geven.

En voor ik het wist, vergat ik gewoon naar de wc te gaan. Dagen achter elkaar. Met alle gevolgen van dien.

Mijn nekklachten? “Werkhouding.”

Mijn vermoeidheid? “Drukke periode.”

Mijn opgeblazen buik na een avond chips op de bank? “Verkeerd gegeten.”

Allemaal kloppend. En toch ook niet de hele waarheid.

Want als ik eerlijk kijk, zie ik steeds hetzelfde patroon:

• ik ga te lang door,
• ik zet mezelf opzij,
• ik vergeet te stoppen.
• En mijn lichaam laat dat dan weten.

Lichaam en geest zijn verbonden

Ik werk holistisch. Dat klinkt misschien zweverig, maar het is eigenlijk heel praktisch.

Het betekent simpelweg dat lichaam en geest niet los van elkaar staan. Je kunt niet alleen aan je hoofd werken en je lijf negeren. En andersom: je kunt je lichamelijke klachten niet blijvend oplossen zonder te kijken naar wat er emotioneel speelt.

Een onrustige buik is zelden alleen een voedingskwestie. Chronische spanning in je schouders zit er zelden alleen door een verkeerde stoel. Je lichaam vertelt je altijd iets over wat er van binnen speelt. Of dat nu onverwerkte emoties zijn, te veel dragen, of al te lang over je eigen grenzen gaan.

Dit is ook precies waarom ik in aflevering 6 over grenzen stellen benadrukte dat grenzen niet ontstaan door uitleg, maar door lichaamsbewustzijn. Als je niet voelt wat je lichaam aangeeft, kun je ook geen grens voelen.

Alles heeft zijn oorsprong. En alles heeft zijn oplossing.

Wat kost het je om dit te blijven negeren?

Dat is de vraag die ik je mee wil geven.

Niet als verwijt. Maar als uitnodiging om eerlijk te zijn.

Hoe lang doe je dit al? Hoe lang noem jij die hoofdpijn normaal? Hoe lang schrijf jij die gespannen schouders toe aan je stoel?

Je lichaam liegt niet. Het geeft al jaren signalen. Het probleem is niet dat je ze niet voelt. Het probleem is dat je ze niet serieus neemt.

En zolang je ze blijft verklaren in plaats van begrijpen, verandert er niks structureels. Totdat je lijf op de rem trapt en je geen keuze meer hebt.

Je hoeft niet te wachten tot het zo ver is.

Wat als je nu zou luisteren?

Hoe zou het zijn als je die signalen niet meer wegstopte maar ging begrijpen? Als je niet meer zocht naar de verklaring, maar naar wat je lijf je echt probeert te vertellen?

Dat is het werk dat ik doe met vrouwen in mijn praktijk. Niet meer praten, niet meer begrijpen alleen. Maar echt naar de kern naar wat er in je lichaam nog vastzit, en wat het nodig heeft om los te komen.

Als jij je herkent in deze blog, nodig ik je uit voor een kennismakingsconsult bij Lima. Geen verplichtingen. Gewoon even kijken wat er speelt en of ik je daarin verder kan helpen.

Voel je dat deze blog iets in je raakt, weet dan dat begeleiding mogelijk is. Je hoeft dit niet allemaal alleen te doen. Als het voor jou klopt om hierin ondersteund te worden, loop ik een stukje met je mee. Rustig. Lichaamsgericht. In jouw tempo.