Kennen is niet hetzelfde als verwerken. En toch is dat precies waar veel vrouwen tegenaan lopen die bij mij binnenkomen.

Ze weet heel veel over zichzelf. Ze begrijpt waar haar patronen vandaan komen. Ze heeft van alles geprobeerd , coaching, therapie, boeken, cursussen. Ze heeft inzichten gehad. Soms hele mooie, diepe inzichten.

En toch staat ze hier. In hetzelfde patroon. Met hetzelfde gevoel.

Als ik haar dat terugspiegel, herken ik ook iets anders in haar ogen. Geen verrassing. Eerder opluchting. Alsof ze eindelijk iemand hoort zeggen wat ze zelf al een tijdje weet maar niet goed kon verwoorden.

Weten dat je vastloopt is niet hetzelfde als weten hoe je loskom. En dat onderscheid is precies waar het in deze blog over gaat.

Liever luisteren dan lezen? 🎧 [Beluister aflevering 18 hier op Spotify]

Kennen zit in je hoofd, verwerken zit in je lijf. Waarom kennen niet hetzelfde is als verwerken

Laat me een persoonlijk voorbeeld geven.

Ik weet rationeel dat mijn moeder haar best heeft gedaan. Met alles wat ze had, met alles wat ze wist. Ik ben de middelste van drie en ik begrijp hoe dat werkt, aandacht verdelen, druk ervaren, doen wat je kan.

En toch heb ik mij in sommige opzichten emotioneel tekortgedaan gevoeld. Niet gezien, niet gehoord, niet altijd gewaardeerd. En dat heeft sporen achtergelaten. Ik zocht lang goedkeuring bij anderen. Ik wilde graag liefgevonden worden. Ik wilde dingen goed doen.

Dat patroon ken ik heel goed. Ik kan het haarfijn uitleggen.

Maar kennen is niet hetzelfde als verwerken. En iets begrijpen met je hoofd is niet hetzelfde als het lichamelijk kunnen loslaten.

Want als ik slecht slaap, minder goed in mijn vel zit of de druk oploopt, dan glijdt mijn hoofd er zo weer in. Dan voel ik me ineens alsof het mij allemaal is aangedaan. Dan ben ik even precies die oude Linda weer.

En dat is niet erg. Dat is menselijk. Maar ik zie het nu. En de volgende dag kies ik opnieuw.

Twee manieren om naar je verleden te kijken

Er zijn eigenlijk twee posities die ik zie bij vrouwen en bij mezelf.

De eerste is: het is mij aangedaan. Ik ben nu eenmaal zo. Hier kan ik niks aan doen. Deze positie voelt veilig, want ze verklaart alles. Maar ze brengt je nergens.

De tweede is: ik weet waar het vandaan komt, en ik kies ervoor om ermee aan de slag te gaan. Niet om het verleden te wissen, dat kan niet. Maar om de emoties die eraan vastzitten te verwerken, zodat ze je gedrag niet langer automatisch sturen.

Beide posities begrijp ik. En ik flip er zelf ook nog weleens tussen beide opties. Maar alleen de tweede brengt je ergens.

Welke herken jij het meest bij jezelf?

Waarom wilskracht niet genoeg is

Veel vrouwen proberen het met wilskracht. Ze spreken zichzelf toe. Ze besluiten het anders te doen. Ze zetten het op hun lijstje.

En dan loopt de dag anders dan gepland. Dan is er stress. Dan is er vermoeidheid. En ineens reageert hun lijf precies zoals het altijd heeft gedaan.

Niet omdat ze niet willen veranderen. Maar omdat verandering die alleen in je hoofd zit, niet beklijft in je lichaam.

Roken is een mooi voorbeeld. Iedereen weet dat het ongezond is. Rationeel is de keuze helder. En toch blijft stoppen voor veel mensen een enorme strijd, niet omdat ze het niet begrijpen, maar omdat het gedrag dieper zit dan het hoofd.

Zo werkt het ook met emotionele patronen. Je hoofd snapt het allang. Maar je lijf reageert nog steeds vanuit wat het ooit heeft geleerd om te overleven.

Inzichten zonder beweging veranderen niks

Inzichten geven een gevoel van veiligheid. Je begrijpt het. Je bent bezig. Je doet iets.

Maar inzichten zonder dat er iets verschuift in je lichaam zijn als een kaart kopen zonder er ooit op te kijken. Je hebt de route voor je. Maar je staat nog steeds op dezelfde plek.

Echte verandering begint niet bij nog meer begrijpen. Het begint bij de bereidheid om te voelen wat er nog vastzit en dat ook daadwerkelijk aan te pakken.

Dat is precies wat ik zie bij vrouwen die bij mij in traject gaan. Ze komen niet omdat ze niks weten. Ze komen omdat ze het weten moe zijn. En omdat ze eindelijk willen dat er iets verandert op de plekken die ertoe doen.

Wat er ook gebeurt als je begint te bewegen

Er is nog iets wat ik wil delen. Iets wat bijna altijd gebeurt als je écht begint te veranderen.

Je omgeving reageert.

De mensen die altijd hebben geprofiteerd van jouw gedrag, die altijd op je konden rekenen, altijd wisten dat jij het wel zou oplossen, die komen als eerste in de weerstand. Niet omdat jij iets fout doet. Maar precies omdat jij iets goed doet.

Die eerste weerstand voelt ongemakkelijk. Voor jou én voor hen. En dat is precies het moment waarop veel vrouwen willen stoppen.

Maar het is ook precies het moment waarop ik zeg: houd vol. Niet om de ander iets te bewijzen. Maar uit liefde voor jezelf.

Want daarna (niet meteen, maar wel daarna) verandert er ook iets in de mensen om je heen. Ze zien dat jij meer rust hebt. Meer plezier. Ze merken dat jij vanuit een andere plek aanwezig bent. En de mensen die echt van je houden, gaan dat waarderen.

Is dit herkenbaar voor jou?

Check even bij jezelf in.

Herken je dat je patronen begrijpt, maar er toch steeds in terugvalt? Dat je streng bent naar jezelf als het niet lukt? Dat je de druk voelt van je omgeving om weer terug te gaan naar wie je was?

Dan weet je al wat ik bedoel.

En als je denkt, ik ben dit moe, ik wil dat er écht iets verandert, dan nodig ik je uit voor een kennismakingsconsult bij Lima. Geen verplichtingen, geen formulieren. Gewoon een eerlijk gesprek over waar jij staat en wat jou verder kan brengen.

Je hoeft het niet allemaal alleen te dragen. En je hoeft ook niet nog meer te begrijpen.

Je mag gewoon beginnen te bewegen.

Voel je dat deze blog iets in je raakt, weet dan dat begeleiding mogelijk is. Je hoeft dit niet allemaal alleen te doen. Als het voor jou klopt om hierin ondersteund te worden, loop ik een stukje met je mee. Rustig. Lichaamsgericht. In jouw tempo.