Ze was altijd de kartrekker.

Vol energie, vol ideeën, altijd als eerste met een plan voor het weekend. Als iemand een leuk idee had op zaterdagmiddag, dan was het Kim.

En nu ligt ze na elke activiteit op bed.

Kim maakte anderhalf jaar geleden een val en liep een hersenschudding op. Sindsdien herkent ze zichzelf niet meer. Ze doet alles wat ze altijd deed, alleen kost het haar nu dagen om te herstellen.

En toch blijft ze het proberen.

Liever luisteren dan lezen? Deze blog is gebaseerd op podcast aflevering 33. Als je lichaam je tot stilstand roept. En die luister je HIER

Als je lichaam je tot stilstand roept doe je er alles aan om door te gaan

Dat is precies wat ik zie bij Kim. Ze dwarsboomt haar eigen herstel. Niet met opzet. Maar wel elke dag opnieuw.

Ze plant activiteiten en zoekt daarna de rust ertussen. In plaats van andersom.

Tijdens hun vakantie had het gezin een lange rit gereden. Kim vond dat ze daarna leuke dingen moest doen, want ze waren op vakantie. En ze ging een wandeling plannen die langer uitviel dan gedacht, gevolgd door nog een activiteit, gevolgd door drie dagen op bed.

Ik vroeg haar: waarom plan je niet eerst je rustmomenten en kijk je daarna wat er nog mogelijk is?

Ze zuchtte. Ja, maar sommige dingen hebben een tijdslot.

En ik zei: dan kun je bewust kiezen of je die rustmomenten daarvoor over hebt of niet.

Dat was voor haar een nieuw idee. Niet de activiteiten zijn leidend. Jij bent leidend.

In aflevering 26 over lichaamssignalen had ik het al over hoe vrouwen de signalen van hun lichaam blijven negeren. Bij Kim is dat niet anders, alleen zijn de gevolgen veel directer zichtbaar.

Wat haar kinderen zien wat zij zelf niet ziet

Het confronterende moment in ons gesprek was dit.

Haar kinderen vragen soms aan Kim: mama, moet je niet even een dutje doen? Want het was al een drukke dag.

Ze wist zelf niet of ze dat zeiden omdat ze bezorgd waren of omdat ze dan schermtijd mochten. Maar ik zei: dat maakt niet uit. Want je kinderen zien iets wat jij zelf niet meer waarneemt.

En dat is het moment om te vragen: wat zie jij als ik over mijn grens ga? Wat doe ik dan?

Want kinderen zijn eerlijker dan wij. Ze hebben nog geen filter geleerd om dat weg te houden.

En wat doe jij als moeder op dat moment? Je forceert de leuke moeder te zijn terwijl je lijf nee zegt. En daarmee leer je je kinderen precies hetzelfde. Dat je doorgaat als je eigenlijk moet stoppen. Dat je behoeftes van anderen zwaarder wegen dan die van jezelf.

Terwijl als jij zegt: mama gaat even een halfuur voor zichzelf zorgen, je ze iets veel waardevollers leert. Dat jouw behoeftes er ook toe doen. Dat rust geen zwakte is. Dat eigenaarschap nemen over jezelf normaal is.

Rust is geen luxe. Het is de enige weg terug.

Dit is wat ik Kim meegaf. En wat ik jou ook wil meegeven.

Zolang je tegen je grenzen aan blijft schuren en er iedere keer overheen stapt, stagneert je herstelproces. Je zenuwstelsel raakt overprikkeld, trekt zich terug, krijgt even rust als je oordopjes in doet, en wordt daarna overspoeld als je ze uitdoet.

Gas geven. Remmen. Gas geven. Remmen.

En je systeem weet op een gegeven moment van ellende niet meer wanneer het veilig is.

Dat is uitputting op cellulair niveau. Niet een kwestie van aanpassen of doorzetten.

Lees ook: de blog die hoort bij aflevering 19 over je lichaam dat al jaren signalen geeft. Want ook daar gaat het over precies dit: je lichaam weet het al. Jij gelooft het alleen nog niet.

Wat deze klap je wil vertellen

Soms geeft het leven je een klap die je letterlijk tot stilstand roept.

Dat is geen straf. Dat is geen bewijs dat je iets fout hebt gedaan.

Het is een signaal. Van je lichaam. Van je systeem.

En de vraag die ik Kim stelde is ook de vraag die ik jou wil stellen.

Als je terugkijkt op het moment voor die klap, waar rende je dan naartoe? Was dat allemaal echt zo belangrijk? En is dat nog de richting die je op wil?

Want soms is stilstand de enige manier om te ontdekken welke richting je eigenlijk wil.

Dat wil niet zeggen dat je bij de pakken neer moet zitten. Of dat je de slachtofferrol moet pakken van dit is me aangedaan en zo blijf ik. Er is zeker verbetering mogelijk. Maar die begint bij één ding.

Jezelf serieus nemen.

Eerst rust inplannen. Dan pas andere plannen.

Herken jij dit?

Niet per se een hersenschudding. Maar dat gevoel van jezelf niet meer herkennen. Van meer willen dan je kan. Van de leuke moeder, partner of collega willen zijn terwijl je lijf allang om stop vraagt.

Als jij dit herkent nodig ik je uit voor een kennismakingsgesprek. Geen verplichtingen. Gewoon samen kijken wat er speelt en of ik iets voor je kan betekenen.

Rust is geen luxe. Rust is de enige weg terug naar jezelf.