Ik ga je iets vertellen wat een beetje awkward voelt.

Ik ben therapeut. Ik help anderen patronen doorbreken. En ik ben er zelf ook gewoon weer ingevallen.

Je moet geen auto kopen bij een automonteur die zijn eigen auto niet onderhoudt. Of toch wel? Want ik denk dat we allemaal altijd ergens mee bezig zijn. Dat we altijd ergens in kunnen groeien.

En precies daarom deel ik dit verhaal.

Liever luisteren dan lezen? 🎧 [Beluister aflevering 25 hier op Spotify]

Mijn meest hardnekkige patroon: de reddersrol

Als 3/6 in Human Design leer ik door vallen en opstaan. Dat is niet altijd makkelijk om toe te geven. Maar het is precies waarom ik begrijp hoe het voelt om steeds in hetzelfde patroon terug te vallen.

Mijn meest hardnekkige patroon is die van de redder. Alles voor iedereen oplossen. Alles overnemen. Zorgen dat niemand iets hoeft te doen.

Vooral naar de drie mensen van wie ik het meest hou: mijn partner en mijn twee dochters.

En als ik er middenin zit, zie ik mezelf alles doen. De was, de boodschappen, het koken, het werken, het regelen. Het enige wat ik ze nog zelfstandig laat doen is naar de wc gaan.

Klinkt herkenbaar?

En terwijl ik zo bezig ben voor iedereen te zorgen, verdwijn ik zelf compleet. Ik stel mezelf geen vragen meer. Ik check niet meer in bij mezelf. Ik ben gewoon weg.

Waarom ik het eerder herken

Vroeger had ik niet eens door dat ik het aan het doen was. Ik zat zo met mijn oogkleppen op en mijn superkeep om. Ik vond iedereen om mij heen ondankbaar. Ik vertelde mezelf dat ik alles alleen moest doen.

Terwijl ik zelf degene was die alles overnam.

Nu zie ik het eerder. De wrijving en irritaties in het gezin zijn mijn snelste triggers. Die zijn mijn signaal dat ik mijn eigen gedrag weer onder de loep mag nemen.

Heb ik mijn keep weer omgedaan? Of is het gewoon even druk en mag ik wat meer aangeven wat ik nodig heb?

En dat is precies het grote verschil tussen een patroon aanpakken en het er maar gewoon bij laten. Dit is geen karakter. Het is een overlevingsmechanisme dat ik mezelf als kind heb aangeleerd om veilig te zijn.

In aflevering 21 over de relatie met jezelf had ik het al over hoe de reddersrol je ook tekortdoet in de relatie met jezelf. Dit is de persoonlijke kant van dat verhaal.

Van boosheid naar zelfcompassie

Vroeger, als ik mezelf betrapte op dit patroon, werd ik boos. Op mezelf. Strenger. Harder. Ik moest nog meer mijn best doen.

Nu kijk ik er anders naar.

Als ik voel dat ik mijn keep weer om heb, zeg ik tegen mezelf: helemaal goed, Linda. Je keep mag weer af. Je hoeft niemand te redden. Er is niemand in levensgevaar. Wat heb jij nu nodig?

En dan ga ik het gesprek aan. Niet vanuit frustratie, maar vanuit nieuwsgierigheid. Wat maakt dat ik dit weer doe? Wat heeft de ander echt nodig? En heb ik dat gecheckt?

En waar het eerst nog kon leiden tot behoorlijk pittige discussies, is het nu heel vaak gewoon een ander soort gesprek. Rustiger. Lichter.

Want ik ben niet roomser dan de paus. Ook bij mij lekt af en toe de kraan. Maar iedere keer herken ik het sneller en weet ik eerder het tij te keren.

Waar ik vroeger boos werd en strenger, kan ik er nu regelmatig zelfs achteraf om lachen. Van: oh, daar doe ik het weer.

Dat is een heel andere energie.

Wat ik ook zie bij de vrouwen in mijn praktijk

Ze herkennen het patroon. En toch doen ze het iedere keer weer. En als ze het doen, straffen ze zichzelf af. Ze gaan het proberen op wilskracht.

Maar op wilskracht pak je geen overtuigingen aan. Op wilskracht pak je geen patronen aan.

Alles wat je als kind hebt aangeleerd om te overleven, en wat je nu tegenwerkt, heeft emoties eronder. Gemiste basisbehoeftes. Dingen uit je opvoeding die je destijds hielpen maar je nu tegenwerken.

En zolang die emoties er blijven liggen, blijf je terugvallen.

Lees ook: aflevering 24 over jezelf beloven dat het anders wordt. Want ook daar gaat het over precies dit: weten wat je moet doen en het daadwerkelijk doen zijn twee heel verschillende dingen.

Herken jij dit bij jezelf?

Check even bij jezelf in.

Heb jij ook een patroon waarvan je denkt dat je goed doet voor de ander, maar waarbij je jezelf eigenlijk tekortdoet? Een cape die comfortabel zit maar je toch regelmatig in de weg staat?

Dan is dit voor jou.

Stuur me vooral een berichtje om te vertellen wat je haalt uit deze blog of podcast. Dat kan HIER via de contactpagina

En als je denkt: ik ben klaar om hier echt mee aan de slag te gaan, plan dan een kennismakingsgesprek Geen pitch, geen verplichtingen. Gewoon kijken of het klopt.

Wil je me eerst beter leren kennen, weten waar ik zo af en toe mee bezig ben en dingen horen of zien die ik niet deel op social media? Wordt dan lid van mijn Whatsapp Kanaal.