En toch is het vaak de relatie die het meest wordt verwaarloosd.

Niet die met je partner. Niet die met je kinderen of je vriendinnen. Maar die met jezelf.

Ik schrijf deze blog op een dag waarop ik zelf heel erg merk hoe waar dat is. Want ik had afgelopen week een consult op mezelf. En daar kwam heel veel uit. Echt heel veel. Ik heb de dagen daarna gehuild, dingen verwerkt, en stilgestaan bij wat er al zo lang onder lag.

En wat me het meest trof? Ook ik heb de relatie met mezelf weer een tijdje verwaarloosd.

Liever luisteren dan lezen? 🎧 [Beluister aflevering 21 hier op Spotify]

Hoe jij jezelf behandelt heb je vroeger geleerd

De vrouwen die bij mij binnenkomen behandelen zichzelf op de manier die ze vroeger hebben aangeleerd. En dat is bijna nooit de manier van liefdevol zijn voor jezelf.

Ze zijn opgegroeid met zinnen als: zet je tanden op elkaar. Jij kan dat wel. Mama heeft nu even geen tijd.

Al die kleine zinnetjes, al die momenten van niet gezien worden. Die maken dat je jezelf niet gehoord voelt, niet gewaardeerd. En ze activeren patronen die je daarna je hele leven met je meedraagt.

Want ieder kind wil gezien worden door zijn ouders. Wil er niet te veel zijn. Wil erbij horen.

En dus pas je je aan. Je geeft stukjes van jezelf weg. Om de ander tevreden te houden, om de ander bij je te houden.

Ik herken dit zo goed bij mezelf. Want voor mijzelf zorgen zag er bij mij altijd vooral uit als voor de ander zorgen. Dat is een valkuil waar ik regelmatig in stap. Zo zie je maar: ieder level has his devil.

De relatie met jezelf verwaarlozen heeft een prijs

Één van mijn overlevingspatronen is de redder zijn. Alles voor iedereen oplossen. Alles uit handen nemen.

Laat mij het maar doen.

En terwijl ik zo druk bezig ben met alles voor de ander te doen, luister ik niet meer naar wat de ander echt nodig heeft. En nog veel erger: ik luister niet meer naar wat ik zelf nodig heb.

Ik passeer mezelf.

En dan vragen mensen: maar wat wil jij dan? En dan kan ik geen antwoord geven. Of ik kan het wel, maar ik durf het niet te zeggen. Want ik wil de ander niet teleurstellen.

In Blog over methodes en wilskracht had ik het al over hoe je jezelf kunt tegenhouden met overtuigingen die je klein houden. Dit is daar de diepe kern van: zolang je je eigen behoeftes ondergeschikt maakt aan die van de ander, blijf je in dezelfde cirkel lopen.

Geven en ontvangen zijn allebei nodig

Een relatie bestaat uit geven én ontvangen. Maar veel vrouwen kunnen niet meer ontvangen. Ze zijn te druk met geven. Te druk met controleren. Te druk met zorgen dat het met iedereen goed gaat.

En dat zorgt voor scheefgroei. Voor onrust. Voor een relatie die uit balans raakt.

Want hoe zou het zijn als jij de ander ook de kans geeft om voor jou te zorgen? Om dingen zelf op te lossen? Om er ook voor jou te zijn?

Ik ben zelf ook niet meer 50-50 in een relatie. Soms is het 30-70, soms 40-60. Dat is oké, zolang je samen maar een harmonie vindt. Zolang de wipwap beweegt in plaats van vastgevroren staat.

Luister ook: aflevering 15 over sterke vrouwen en hulp vragen, want ook daar gaat het over precies dit: de vrouwen die alles dragen maar nooit leren ontvangen.

De eerste stap naar herstel

Die dag dat ik een afspraak met een klant afzegde omdat ik er zelf niet goed genoeg in zat, was een kleine maar belangrijke stap. Ik dacht: dit is niet de basis waarop ik een consult wil doen. Ik wil er echt voor je kunnen zijn.

Daarmee was ik eerlijk naar mezelf. En eerlijk naar mijn klant.

En dat is precies hoe het herstel van de relatie met jezelf begint. Niet met grote gebaren. Maar met kleine eerlijke keuzes.

Wat heb ik nodig? Waar heb ik behoefte aan?

Zolang je jezelf niet de liefde geeft die je verdient, kun je die liefde ook niet echt geven aan een ander. En kun je hem ook niet ontvangen.

Herken jij dit?

Check even bij jezelf in.

Sta je altijd klaar voor anderen maar vergeet je jezelf? Voel je je schuldig als je iets voor jezelf doet? Heb je moeite met ontvangen, ook de kleine dingen? Ben je zo druk met zorgen dat je niet meer weet wat jij eigenlijk wil?

Dan is dit voor jou.

De relatie met jezelf is de langste die je ooit zult hebben. Het wordt tijd om haar serieus te nemen.

Als jij dit herkent en denkt: hier wil ik mee aan de slag, nodig ik je uit voor een kennismakingsgesprek bij Lima. Geen verplichtingen. Gewoon samen kijken wat jouw systeem al zo lang draagt en waar er ruimte mag ontstaan om voor jezelf te kiezen.