Was er maar één oefening. Één gouden pil. Iemand die zegt: doe dit en dan komt het goed.

Ik kreeg deze week een mail van een vrouw die ik begeleid. En die wens stond er zo duidelijk in dat ik hem wilde delen. Want ik herken hem. En ik weet zeker dat jij hem ook herkent.

Want als je midden in angst, paniek of somberheid zit wil je maar één ding weten.

Wat moet ik doen om hier zo snel mogelijk vanaf te komen?

https://open.spotify.com/episode/3xB320pN4L70C8XrA6YgfL?si=hllN7vaDRxuUAtbEs0astA

Waarom die zoektocht je tegenhoudt

Die vraag klinkt logisch. Maar het is precies de vraag die je vasthoudt.

Want op het moment dat je zo snel mogelijk van je klachten af wil, wordt zelfzorg een extra taak op je lijstje. Eentje die je af moet vinken. Net als alle andere dingen die moeten.

En dan ben jijzelf de taak.

Dan wordt het een verplichting. En iets wat je fout kunt doen. En op het moment dat je iets fout kunt doen, kun je jezelf ook afstraffen als het niet lukt.

Voor je het weet zit je in een cirkel waarbij je jezelf de hele dag afkeurt. Elke reactie wordt geëvalueerd. Elke gedachte beoordeeld. Elk moment waarop je niet aan je eigen verwachting voldoet wordt bijgehouden.

En aan het einde van de dag ben je compleet uitgeput. Niet door wat er is gebeurd. Maar door het gevecht dat je de hele dag met jezelf hebt gevoerd.

Dan snap ik dat je een pil wil die dat in één keer oplost. Maar die is er niet.

In aflevering 24 over jezelf beloven dat het anders wordt had ik het al over hoe die zoektocht naar de volgende oplossing je precies op dezelfde plek houdt. Dit is de diepere laag daaronder.

ccepteren is niet opgeven

Dat is het grootste misverstand dat ik tegenkom.

Want als ik zeg: accepteer je gedachten, probeer ze niet te veroordelen of te veranderen, ze zijn er punt, dan hoort bijna iedereen: geef het maar op. Laat maar zitten. Het verandert toch niet.

Maar dat is opgeven. En dat is iets heel anders.

Opgeven is zeggen: ik ben nu eenmaal zo. Ik kan er niks aan doen. Mensen moeten mij maar nemen zoals ik ben.

Dat is slachtofferschap. Dan ben jij het slachtoffer van je eigen gedachten en je eigen cirkel. En dan verandert er inderdaad niets.

Accepteren is iets anders.

Accepteren is zeggen: ik zie dit. Het is er. En ik kies ervoor om er iets mee te doen.

Dat is eigenaarschap.

Lees ook: aflevering 31 over hulp vragen en eigenaarschap nemen. Want ook daar gaat het over precies dit verschil: je kunt pas iets veranderen als je eerst stopt met het te ontkennen.

Hoe eigenaarschap er dan wel uitziet

Eigenaarschap is niet jezelf afstraffen als het niet lukt.

Het is niet jezelf als project zien waar je elke dag aan moet werken.

Het is vanuit nieuwsgierigheid kijken naar wat er gebeurt. Waarom reageer ik zo? Wat wordt er geraakt? Wat is er onder?

Want niemand reageert bot omdat hij bot is. Niemand reageert angstig omdat angst nu eenmaal bij haar hoort. Er wordt iets geraakt. Iets ouds. Iets aangeleerds.

En op het moment dat je dat ziet, zonder jezelf meteen te veroordelen, kun je ervoor kiezen om het anders te doen. Niet omdat je nu niet goed genoeg bent. Maar omdat je mag groeien. Omdat je er mag zijn. Omdat jij belangrijk bent.

En wees daarin liever voor jezelf. En geduldiger.

Deze patronen zijn niet in één dag ontstaan. Ze lossen ook niet in één dag op.

De cirkel doorbreken

Zolang je jezelf ziet als een probleem dat opgelost moet worden, blijf je in dezelfde cirkel.

Want er is altijd wel iets wat beter kan. Er is altijd wel een moment waarop je niet aan je eigen standaard hebt voldaan. En als dat je maatstaf is, heb je geen eindpunt.

De verandering begint niet met een gouden pil. Ze begint met stoppen met het gevecht.

Niet opgeven. Stoppen met vechten.

En van daaruit, vanuit rust en nieuwsgierigheid, kijken wat er is en wat er nodig is.

Dat is de enige weg die ik ken die echt werkt. Niet snel. Maar wel blijvend.

Herken jij dit?

Check even bij jezelf in.

Zie jij jezelf als een probleem dat opgelost moet worden? Straf je jezelf af als je terugvalt? Zoek je naar de snelle oplossing die alles in één keer oplost?

Dan nodig ik je uit voor een kennismakingsgesprek bij Lima. Geen verplichtingen. Gewoon samen kijken wat er speelt en of ik iets voor je kan betekenen.

Accepteren is niet opgeven. Het is het begin van eigenaarschap.