Blog

Vriendschappen verliezen als je verandert: wie blijft er als het moeilijk wordt?

Vrouw met haar hand onder haar kin kijkt peinzend weg op een caféterras, een kop thee voor zich

Liever luisteren dan lezen? Luister hier naar de aflevering: Wie blijft er als het moeilijk wordt

Soms merk je pas als het moeilijk wordt wie er echt voor je is. In deze blog lees je waarom vriendschappen veranderen als jij verandert, waarom dat zo’n pijn kan doen en waarom een klein groepje echte vriendinnen meer waard is dan veel mensen die blijven zolang het makkelijk is.

Ze zeiden dat ze er voor me zouden zijn. Dat het niet uitmaakte hoe ver ik weg ging wonen. Dat we elkaar zouden blijven bellen, blijven zien, blijven delen.

Ik geloofde ze. Want waarom zou je dat niet geloven?

Een paar maanden later zat ik in mijn nieuwe huis, 170 kilometer verderop, en werd het stil. Niet ineens. Het ging langzaam. Een appje dat niet meer beantwoord werd. Een afspraak die steeds werd verzet. Tot je op een dag merkt dat je al een tijd niets meer van iemand hebt gehoord.

Vriendschappen verliezen als je verandert doet meer pijn dan je denkt

Vrienden komen en gaan. Dat hoort bij het leven, en dat weet ik ook wel. Maar dat betekent niet dat het leuk is.

Wat mij het meeste raakte, was niet dat mensen verdwenen. Het was dat ze eerst zo hard riepen dat ze zouden blijven. En dat ze er niet meer waren op het moment dat het ertoe deed. Bij een verhuizing. Bij een scheiding. Bij een verlies. Of omdat ik zelf veranderde.

Dat laatste is misschien wel het lastigste om te zien. In de jaren dat ik uit elkaar ging, verhuisde en aan mijn opleiding tot therapeut begon, kwam er veel in beweging in mij. Ik werd eerlijker. Ik ging minder over mijn eigen grenzen heen om contact te houden. En sommige vriendschappen kwamen daar niet doorheen. Of het aan de afstand lag of aan mijn verandering, weet ik eigenlijk niet precies. Waarschijnlijk was het allebei een beetje.

Mijn conclusie was een tijdlang: mensen blijven alleen zolang het makkelijk is.

Herken je dat?

Wat je lijf doet als iemand wegvalt

Een vriendschap verliezen voelt zelden alleen in je hoofd. Je lijf merkt het ook. Een strak gevoel op je borst. Een leegte in je buik. Een onrust als je je telefoon pakt en weer niets ziet.

Dat is niet gek. Voor je lijf betekent verbinding veiligheid. Als er iemand wegvalt op wie je hebt gerekend, gaat er in je een alarmpje af. Niet omdat je dramatisch bent, maar omdat je lijf je probeert te beschermen. Over dat soort signalen schreef ik eerder in je lijf weet het vaak eerder dan je hoofd.

Een oefening van één minuut
Leg een hand op de plek waar je het voelt. Adem rustig in en laat de adem langzaam gaan. En vraag jezelf zachtjes: wat mis ik hier eigenlijk? Het gaat niet om een mooi antwoord. Het gaat erom dat je even luistert naar wat er in je zit.

Twee soorten vriendinnen

Wat ik door die jaren heen heb geleerd, is dat er een verschil is tussen mensen die bij je blijven zolang het gezellig is en mensen die blijven als het schuurt.

De eerste groep is fijn zolang jij hetzelfde blijft. Ze vinden je leuk als je meepraat, meedenkt, meebeweegt. Zodra jij iets anders wilt, wordt het ongemakkelijk.

De tweede groep is kleiner. Veel kleiner. Bij mij is het een handjevol vriendinnen. Tegen hen kan ik alles zeggen. Ik hoef mijn woorden niet te wikken en te wegen. Als ik zeg dat ik ergens geen zin in heb, voelen ze zich niet afgewezen. Een ja is een ja en een nee is een nee, zonder dat ik bang hoef te zijn dat ik iemand kwets.

En ze durven ook eerlijk te zijn tegen mij. “Linda, alles leuk en aardig, maar hier zou ik zelf ook boos om worden.” Dat is precies wat ik nodig heb. Ik heb niets aan mensen die me naar de mond praten.

Zo’n vriendschap ontstaat niet van de ene dag op de andere. Het groeit. Het heeft tijd nodig, en vertrouwen van twee kanten. Maar het is het waard.

Bang dat mensen weggaan als jij jezelf laat zien

Veel vrouwen die bij mij in de praktijk komen, herkennen dit. Ze willen veranderen, ze voelen dat het nodig is, en tegelijk zijn ze bang. Wat als ze me niet meer begrijpen? Wat als ze zich afkeren zodra ik mijn grenzen aangeef? Wat als ik uiteindelijk alleen overblijf?

Als jij dat voelt, ben je niet de enige. Het is zelfs een van de dingen die vrouwen het lastigste vinden aan een proces van verandering.

Mijn hoop voor jou is dat die angst geen reden wordt om je eigen proces stil te zetten. En ook niet om niemand meer toe te laten. Want er is een verschil tussen mensen die weggaan en mensen die blijven. En niet iedereen blijft, dat klopt. Maar degenen die blijven, zijn juist de mensen bij wie het veilig genoeg is om jezelf te zijn.

Ik zeg niet dat mijn handjevol vriendinnen er blijft tot ik 120 ben. Dat weet niemand. Ik ben dankbaar voor de periode dat ze er wel zijn. En ook voor alle vriendschappen die weg zijn gegaan: ze hebben me iets geleerd en er waren mooie momenten bij.

Wat je mee mag nemen

Wie blijft als het moeilijk wordt, is de moeite waard om je voor te openen. Je hoeft niet iedereen vast te houden om niet alleen te zijn.

Voel je dat dit iets in je raakt? Dan hoef je het niet alleen uit te zoeken. Als praktijk in Wouw bij Roosendaal en ook online werk ik met vrouwen die zich afvragen wie er eigenlijk bij hen hoort, en wie niet. Je kunt vrijblijvend een kennismakingsgesprek plannen. Geen pitch, geen verplichtingen, gewoon kijken of het klopt.

Dit vind je misschien ook interessant

🌿 Welkom bij Lima – Voor contact met jezelf

🌿 Welkom bij Lima – Voor contact met jezelf

Lima is een praktijk voor vrouwen die voelen dat overleven niet langer genoeg is.
Hier vind je lichaamsgerichte begeleiding, NEI-therapie en woorden voor wat je systeem al weet.
Voor wie niet alleen wil begrijpen, maar werkelijk wil verschuiven.

Lees meer
Stel hier direct jouw vraag!